ഹൃദയത്തിലെ വെളിച്ചം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് സംഗീതം വായിക്കാനും കണക്ക് കൂട്ടാനും വലിയ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അർജുൻ എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനും മറ്റുള്ളവരോട് അകലം പാലിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മ മീരയും അച്ഛൻ രാഹുലും അവനെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തിയിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ സ്നേഹം പുറത്തുകാണാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിലെ സംഗീത മത്സരത്തിൽ അർജുൻ വളരെ മനോഹരമായി വയലിൻ വായിച്ചു. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് കൈയടിച്ചു. പക്ഷേ, അർജുൻ ആ ആവേശം ആസ്വദിച്ചില്ല. അവൻ വെറുതെ അവിടെ നിന്ന് നടന്നുപോയി. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ മീര അവനോട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, നിന്റെ വിരലുകൾ വയലിനിൽ വളരെ മനോഹരമായി ചലിക്കുന്നുണ്ട്, നിന്റെ ചെവികൾ ഓരോ സ്വരവും കൃത്യമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സംഗീതം നിന്റെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹമായി നിറയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ കഴിവുകൾ കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?' അർജുൻ ആലോചിച്ചു. താൻ വെറുതെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു, സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കുകയല്ല എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം തന്റെ അനിയത്തിയായി വന്ന ദിയയെ നോക്കി അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു, അവളോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവന്റെ മുഖത്ത് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം കണ്ടത്.