உள்ளத்தின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் பேசும்போது மிகவும் இயந்திரத்தனமாக இருப்பான். அவனது அம்மா மீனாட்சி, அப்பா ரவி இருவரும் கதிரை அன்பால் வளர்த்தார்கள். ஒரு நாள், கதிரின் பள்ளியில் ஒரு கலைப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஒரு அழகான ஓவியம் வரைந்தான். அந்த ஓவியம் பார்ப்பதற்கு மிக நேர்த்தியாக இருந்தது. ஆனால், கதிர் அதை மற்றவர்களுக்குக் காட்டும்போது, 'இது நன்றாக இருக்கிறது, பார்த்தீர்களா?' என்று வெறும் தகவலாக மட்டுமே சொன்னான். அவனது ஓவியத்தைப் பார்த்த ஆசிரியரும் நண்பர்களும் வியந்தார்கள், ஆனால் கதிரின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. அன்று மாலை, கதிர் தன் ஓவியத்தைக் காட்டி பெருமைப்பட நினைத்தான். ஆனால், அவன் அதைச் சொல்லும்போது அவனது கண்களில் ஒருவிதமான தனிமை தெரிந்தது. அவனது அம்மா மீனாட்சி இதைக் கவனித்தார். அவர் கதிரின் அருகில் அமர்ந்து, 'கதிர், உன் கைகள் மிக அழகாக ஓவியம் வரைகின்றன, உன் கண்கள் மிகத் தெளிவாகப் பார்க்கின்றன. ஆனால், உன் உள்ளத்தில் அந்த ஓவியத்தின் மீதும், அதை ரசிக்கும் மற்றவர்கள் மீதும் அன்பு இல்லையென்றால், இந்தத் திறமைகள் எதற்கு?' என்று கேட்டார். கதிர் யோசித்தான். தான் வரைந்த ஓவியத்தில் ஒரு அழகான பூ இருந்தது, ஆனால் அந்தப் பூவின் அழகை ரசிக்கத் தெரியாத ஒரு இயந்திரத்தைப் போல தான் இருந்ததை அவன் உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், கதிர் தன் நண்பன் அன்புவிடம் சென்று, 'அன்பு, இந்த ஓவியத்தைப் பார், இந்த நிறங்கள் எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கின்றன!' என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான். அப்போதுதான் கதிரின் முகத்தில் உண்மையான ஒளி தெரிந்தது. திறமை என்பது உடலின் செயல், ஆனால் அன்பு என்பது உள்ளத்தின் செயல்.