വാക്കുകളുടെ ഭാരം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു മോശം ശീലമുണ്ടായിരുന്നു—എപ്പോഴും അനാവശ്യമായ കാര്യങ്ങളും മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റിയുള്ള വർത്തമാനങ്ങളും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത്. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടെ നാട്ടുകാർ എല്ലാവരും ഒത്തുചേർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സന്ദർഭത്തിൽ അർജുൻ തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ രാഹുലിനെക്കുറിച്ച് അർത്ഥശൂന്യമായ ഒരു കാര്യം എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട രാഹുൽ വളരെയധികം വിഷമിച്ചു. അവൻ അർജുനുമായി വഴക്കിട്ടില്ല, പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. അന്ന് രാത്രി അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഒരു സുഹൃത്തിനോട് സ്വകാര്യമായി തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് ഒരു ചെറിയ തെറ്റാണ്, അത് മാപ്പാക്കാം. എന്നാൽ ഒരു കൂട്ടം ആളുകളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഒരാളെക്കുറിച്ച് അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കുന്നത് അവന്റെ അന്തസ്സിനെ തകർക്കും. അത് സുഹൃത്തിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ തെറ്റാണ്.' തന്റെ വാക്കുകൾ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു എന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതീവ ജാഗ്രത പാലിക്കാൻ പഠിച്ചു.