கவ്യതாவின் மௌனம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எங்கு சென்றாலும் தேவையில்லாத கதைகளையும், மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசும் வீண் செய்திகளையும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் பெரியவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது கவின், தன் நண்பன் முகிலனைப் பற்றி ஒரு தவறான மற்றும் அர்த்தமற்ற செய்தியைப் பலருக்கு முன்னால் மிகத் தற்பெருமையுடன் கூறினான். முகிலன் இதைக் கேட்டு மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தான். அவன் கவினிடம் சண்டையிடவில்லை, ஆனால் அவன் கண்கள் கலங்கியதை கவின் பார்த்தான். அன்று இரவு கவினின் தாத்தா அவனிடம் பேசினார். 'கவின், ஒரு நண்பனிடம் தவறு செய்வது ஒரு சிறிய தவறுதான், அதை மன்னித்துவிடலாம். ஆனால், பலருக்கு முன்னால் ஒருவன் இல்லாத இடத்தில் அவனைக் குறித்து வீணாகப் பேசுவது, அவனது கௌரவத்தையே சிதைத்துவிடும். அது நண்பனைப் பகைத்துக் கொள்வதை விடப் பெரிய பாவம்' என்றார். கவின் தன் தவறை உணர்ந்து, அன்று முதல் பேசும் வார்த்தைகளில் நிதானத்தைக் கடைப்பிடித்தான்.