പുഞ്ചിരിയുടെ പുണ്യം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം അർജുൻ തന്റെ അച്ഛനോടൊപ്പം ചന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വൃദ്ധൻ സഹായത്തിനായി അടുത്തു വന്നു. അന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞ് തളർന്നിരുന്ന അർജുന്റെ അച്ഛൻ, ആ വൃദ്ധനെ നോക്കാതെ തന്നെ കുറച്ച് പണം നൽകി വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് കണ്ട അർജുന് വിഷമമായി. പിറ്റേദിവസം, അച്ഛൻ ജോലിത്തിരക്കിലായിരുന്നപ്പോൾ, അർജുൻ ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടുമുട്ടി. അവൻ തന്റെ സമ്പാദ്യത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണം നൽകിക്കൊണ്ട്, വലിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, 'മുത്തശ്ശാ, ഇത് ഇതാ'. ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി, അദ്ദേഹം മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അർജുൻ ഈ കാര്യം അച്ഛനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അച്ഛന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. നമ്മൾ നൽകുന്ന വസ്തുവിനേക്കാൾ ഉപരിയായി, അത് സ്വീകരിക്കുന്ന ആളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കാണുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ദാനം എന്ന് അച്ഛൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.