மகிழ்ச்சியான முகம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள் மாலை, கதிர் தன் தந்தையுடன் சந்தையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு முதியவர் கதிரின் தந்தையிடம் உதவி கேட்டார். கதிரின் தந்தை தன் பையிலிருந்த ஒரு சிறிய amount பணத்தை அவரிடம் கொடுத்தார். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் கதிரின் தந்தை மிகவும் சோர்வாகவும், எரிச்சலாகவும் இருந்தார். அவர் அந்த முதியவரைத் திரும்பிப் கூடப் பார்க்காமல் வேகமாக நடந்து சென்றார். அந்த முதியவரின் முகம் வாடியிருந்தது. இதைப் பார்த்த கதிர் வருத்தமடைந்தான். அடுத்த நாள், அதே முதியவர் மீண்டும் வந்தபோது, கதிர் தன் தந்தை இல்லாத நேரத்தில் அவரிடம் சென்று, தன் உண்டியலில் இருந்த சிறு தொகையைத் தந்து, ஒரு அழகான புன்னகையுடன், 'தாத்தா, இதோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்று கூறினான். அந்த முதியவரின் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மின்னின, அவர் முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகை மலர்ந்தது. கதிர் தன் தந்தையிடம் இதைச் சொன்னான். 'தந்தையே, நாம் கொடுக்கும் பொருள் மட்டும் முக்கியமல்ல, அதைத் தரும்போது அந்த மனிதனின் முகத்தில் வரும் மகிழ்ச்சியைப் பார்ப்பதே உண்மையான தானம்' என்று கதிர் கூறினான். கதிர் சொன்னதைக் கேட்டுத் தந்தை தன் தவறை உணர்ந்து, இனி யாரிடம் உதவி கேட்டாலும் அன்போடும் புன்னகையோடும் இருப்பேன் என்று உறுதி எடுத்தார்.