കതിരും അവന്റെ ഏകാന്തതയും

മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കദിർ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കദിർ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു മോശം ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് കളിക്കില്ലായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ചേർന്ന് കളിക്കുമ്പോൾ, കദിർ മാത്രം ഒറ്റക്കിരുന്ന് സ്വന്തം കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി കളിക്കും. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ ഒരു വലിയ കളി സംഘടിപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഒരു ചെറിയ കോട്ട നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ കദിർ, 'എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് നല്ലത്' എന്ന് പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിച്ചു. അവന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം കാരണം ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും അവനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. കദിർ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും അവനെ വെറുക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. കളിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ അവന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി: എല്ലാവരെയും ശത്രുക്കളാക്കി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് എത്ര വലിയ വിഡ്ഢിത്തമാണെന്ന്. പിന്നീട് അവൻ എല്ലാവരോടും മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്തു.