கதிர் மற்றும் அவனது தனிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவன் எப்போதுமே மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாட மாட்டான். தன் நண்பர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு மரக்கட்டையை இழுத்து விளையாடும்போது, கதிர் மட்டும் தனியாக அமர்ந்து ஒரு சிறிய மரக்கட்டையைத் தனியாகச் சுழற்றிக்கொண்டிருப்பான். ஒருமுறை, கிராமத்து சிறுவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்றனர். ஆனால் கதிர், 'எனக்குத் தனித்தே விளையாடப் பிடிக்கும், உங்கள் யாரிடமும் எனக்குத் தேவையில்லை' என்று கூறி, மற்றவர்களிடம் பேசாமல் தனியாக ஒரு விசித்திரமான விளையாட்டைத் தொடங்கினான். அவன் மற்றவர்களைக் கேலி செய்தான், அவர்களின் கருத்துக்களைக் கேட்கவில்லை. இதனால் கிராமத்து சிறுவர்கள் அனைவரும் கதிரின் மீது கோபமடைந்தனர். அவன் ஒருவன் மட்டும் தனியாக நின்று, ஊரே அவனை வெறுக்கும்படி செய்து கொண்டான். சில நாட்களில், கதிர் விளையாடத் துடித்தபோது, அவனிடம் பேசக்கூட யாரும் இல்லை. அவன் தனியாக அமர்ந்து அழுதபோதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது: மற்றவர்கள் மீது வெறுப்பைத் தூண்டும் வகையில் தனித்து இருப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்று. அவன் மெல்ல மெல்ல மற்றவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, நண்பர்களுடன் இணைந்து வாழக் கற்றுக்கொண்டான்.