ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവുണ്ടായിരുന്നു. അവന് ഒരു വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, അതായിരുന്നു അവന്റെ അലസത. മറ്റുള്ളവർ കൃഷിപ്പണികൾക്കും മറ്റ് ജോലികൾക്കുമായി പോകുമ്പോൾ, അർജുൻ എപ്പോഴും വീടിന് മുന്നിലിരുന്ന് മറ്റുള്ളവർ കഴിക്കുന്നത് നോക്കി നിൽക്കും. അവന്റെ പിതാവ് മാധവൻ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി അർജുനോട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, അധ്വാനിക്കാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ അന്നം മാത്രം കഴിക്കുന്നത് നിന്റെ ജീവിതത്തെ നശിപ്പിക്കും."
അർജുൻ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാലത്ത് മാധവൻ രോഗബാധിതനായപ്പോൾ, വീട്ടിൽ ആഹാരത്തിന് പോലും വകയില്ലാതായി. മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായമില്ലാതെ തനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്റെ മടി കാരണം താൻ മറ്റുള്ളവരുടെ അധ്വാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഭാരമായി മാറിയതിൽ അവന് വലിയ വിഷമം തോന്നി. ആ നിമിഷം അവൻ തീരുമാനമെടുത്തു. അവൻ ചെറിയ ജോലികൾക്കായി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ, സ്വന്തം അധ്വാനത്തിലൂടെ അവൻ മാന്യമായ ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു.
