முயற்சியும் முன்னேற்றமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சோம்பேறி. அவனுக்கு வேலை செய்யவோ அல்லது ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளவோ விருப்பமில்லை. அவனது தந்தை சோமு ஒரு விவசாயி. சோமு கடினமாக உழைத்து குடும்பத்தை வழிநடத்தினார். ஆனால் கதிர், 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று எப்போதும் தள்ளிப்போடுவான். கிராமத்தில் உள்ள மற்றவர்கள் வேலைக்குச் செல்லும்போது, கதிர் மட்டும் வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்து மற்றவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். ஒருநாள், கிராமத்து பெரியவர் ஒருவர் கதிரைப் பார்த்து, "தம்பி, உழைக்காமல் மற்றவர்களின் உணவைச் சார்ந்து இருப்பது உனக்குத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியைத் தரலாம், ஆனால் அது உன் வாழ்நாள் முழுவதையும் அழித்துவிடும்" என்று அன்புடன் எச்சரித்தார். கதிர் முதலில் அதைத் தட்டாமல் சிரித்தான். ஆனால், சில வாரங்கள் கழித்து அவனது தந்தை உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனபோது, கதிர் அதிர்ச்சியடைந்தான். கையில் ஒரு பைசா கூட இல்லை, மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்கத் தயக்கம் ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, தன் சோம்பேறித்தனம் தன்னை எவ்வளவு கீழே தள்ளியிருக்கிறது என்று. அன்று முதல், கதிர் தன் சோம்பேறித்தனத்தைக் கைவிட்டு, சிறு வேலைகளில் சேர்ந்து உழைக்கத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல அவன் தன் வாழ்க்கையைத் தானே செதுக்கிக் கொண்டான்.