നിലാവും പുഞ്ചിരിയും

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മീര എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. മീരയുടെ മുഖം എപ്പോഴും ഒരു പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് തിളങ്ങിനിൽക്കുമായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, ഗ്രാമത്തിലെ ചിത്രകാരനായ മാധവൻ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ വരയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ചന്ദ്രന്റെ വെള്ളി വെളിച്ചവും അതിലെ ചെറിയ പാടുകളും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ സമയത്ത് മീര തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ से കടന്നുപോയി. മാധവൻ തന്റെ ബ്രഷ് താഴെ വെച്ചു. അദ്ദേഹം ചന്ദ്രനിലേക്കും പിന്നീട് മീരയുടെ മുഖത്തേക്കും നോക്കി. ചന്ദ്രനിൽ പാടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, മീരയുടെ മുഖം അത്രമേൽ തെളിഞ്ഞതും നിർമ്മലവുമാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തന്നെ തിളക്കമുള്ളതും എന്നാൽ ഒരു പാടും ഇല്ലാത്തതുമായ ആ മുഖത്തിന്റെ ഭംഗി അദ്ദേഹത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹം ചന്ദ്രനെ വരയ്ക്കുന്നത് നിർത്തി മീരയുടെ ആ പരിശുദ്ധമായ സൗന്ദര്യം ക്യാൻവാസിൽ പകർത്താൻ തുടങ്ങി.