நிலவின் ஒளியும் மலரின் சிரிப்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கயல்விழி என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் எப்போதும் புன்னகையுடன் இருப்பாள். ஒரு நாள், அந்த கிராமத்தின் ஓவியர் மாறன், ஒரு பெரிய ஓவியத்தை வரையத் தொடங்கினார். அவர் ஒரு பெண்ணின் முகத்தை வரைய விரும்பினார், ஆனால் அவரிடம் சரியான உருவம் இல்லை. அப்போது கயல்விழி அங்கு வந்தாள். அவள் முகத்தில் எந்தக் குறையும் இல்லை, அது ஒரு முழு நிலவைப் போலத் தூய்மையாகவும் பிரகாசமாகவும் இருந்தது. மாறன் அவளைப் பார்த்து வியந்து போனார். அவர் நிலவை வரைந்து முடித்த பிறகு, கயல்விழியின் முகத்தைப் பார்த்தார். நிலவில் இருக்கும் அந்தச் சிறு கறைகள் கயல்விழியின் முகத்தில் எங்கே இருக்க முடியும்? அவள் முகம் அவ்வளவு அழகாகவும், எந்தக் குறையின்றியும் இருந்தது. மாறன் அவளது அந்தத் தூய்மையான அழகைப் போற்றி ஒரு அற்புதமான ஓவியத்தை வரைந்து முடித்தார். கயல்விழி தனது புன்னகையால் அந்த கிராமத்தையே அழகாக்கினாள்.