മിതത്വത്തിന്റെ മധുരം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുനും മീരയും എന്ന ദമ്പതികൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്, ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു ആഘോഷം നടന്നു. സംഗീതവും നൃത്തവും വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണവും നിറഞ്ഞ ആ ആഘോഷത്തിൽ അവർ പൂർണ്ണമായും മുഴുകിപ്പോയി. അവർ ആ നിമിഷങ്ങളെ അതിരുകളില്ലാതെ ആസ്വദിച്ചു. എന്നാൽ ആഘോഷം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അവർക്ക് ഒരുതരം ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ സന്തോഷം വീണ്ടും വീണ്ടും വേണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹം അവരെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി. ആ ആഗ്രഹം കാരണം അവർക്ക് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു. മീര വിഷമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ പറഞ്ഞു, 'നമ്മൾ ആ ആഘോഷത്തിൽ അമിതമായി മുഴുകിയതുകൊണ്ടാണ്, അത് അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഇത്ര വലിയ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടുന്നത്.' ആ നിമിഷികമായ സന്തോഷത്തിന് പിന്നാലെ ഓടി, അത് കഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, സന്തോഷം മിതമായി ആസ്വദിക്കുന്നതാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നീട് അവർ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ ഒരു പരിധി പാലിക്കാൻ ശീലിച്ചു.