அளவோடு வாழ்ந்த அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தனர். ஒருமுறை, அவர்கள் ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்குச் சென்றனர். அங்கு பலவிதமான இனிப்புகளும், வண்ணமயமான பொம்மைகளும், சுவையான உணவுகளும் இருந்தன. இளங்கோவும் நிலாவும் அந்த மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிப் போனார்கள். அவர்கள் அந்தத் திருவிழாவின் ஒவ்வொரு நொடியையும் மிகத் தீவிரமாக அனுபவித்தார்கள். ஆனால், திருவிழா முடிந்து வீடு திரும்பியபோது, ஒருவிதமான வெறுமை அவர்களைத் தாக்கியது. அவர்கள் அந்த மகிழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஏங்கினார்கள். அந்தத் தவிப்பால் அவர்கள் நிம்மதியிழந்து போனார்கள். நிலா சோகமாக அமர்ந்திருந்தபோது, இளங்கோ அவளிடம் சொன்னான், 'நிலா, நாம் அந்தத் திருவிழாவின் மகிழ்ச்சியில் அளவுக்கு அதிகமாக மூழ்கிவிட்டோம். இப்போது அது தீர்ந்துவிட்டதால், அந்தத் தேடல் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறது.' அவர்கள் இருவரும் உணர்ந்தார்கள்: ஒரு விஷயத்தில் அளவுக்கு அதிகமாகத் தன்னைத் தொலைத்துவிட்டு, அது முடிந்துவிட்ட பிறகு அதன் மீதான ஏக்கத்தோடு தவிப்பவர்கள், பெரும் மனவேதனையைச் சந்திக்க நேரிடும். அவர்கள் தங்கள் உணர்ச்சிகளைச் சமநிலைப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டார்கள். அடுத்த முறை, அவர்கள் மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பார்கள், ஆனால் அது அவர்களைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தாதவாறு ஒரு எல்லையைத் தீர்மானித்துக் கொள்வார்கள்.