ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ കവിനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ആ സൗഹൃദം ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയമായി മാറി. അവർ പരസ്പരം നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കും, പക്ഷേ വാക്കുകൾ മൗനമായിരിക്കും. അവരുടെ ഈ ബന്ധം ആരും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ കവിൻ മീരയോട് ചോദിച്ചു, 'നമ്മുടെ ഈ സ്നേഹം ലോകം അറിയുന്ന ഒരു വാർത്തയായാൽ അത് എത്ര നന്നായിരിക്കും?' മീര ആദ്യം ഭയപ്പെട്ടെങ്കിലും കവിനോടുള്ള വിശ്വാസം അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും സമയം ചെലവഴിച്ചു. താമസിയാതെ, ഗ്രാമം മുഴുവൻ അവരുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. 'കവിനും മീരയും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ടല്ലോ!' എന്ന വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ആ വാർത്ത പരന്നപ്പോൾ അവർക്ക് ഭയമല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത്. ആ വാർത്ത അറിയപ്പെടുന്നത് അവരുടെ ബന്ധത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു അംഗീകാരം പോലെയായിരുന്നു. ഒരു കാര്യം എല്ലാവരും അറിയുന്ന വാർത്തയാകുമ്പോൾ, അത് നേടിയെടുത്തതുപോലെ തന്നെ സംതൃപ്തി നൽകുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
