ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. എന്നാൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയാനാവാത്ത ഒരു പ്രണയം വളർന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു ചെറിയ കനൽ പോലെയായിരുന്നു, എരിഞ്ഞു തുടങ്ങാൻ ഒരു കാത്തുനിൽപ്പിലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, മീര ഗ്രാമത്തിലെ അരുവിക്ക് സമീപം പൂക്കൾ പറയുമ്പോൾ, കുറച്ച് കുട്ടികൾ അവരെക്കുറിച്ച് അടക്കംപറച്ചിലുകൾ തുടങ്ങി. 'കവിനും മീരയും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടല്ലോ!' എന്ന് അവർ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ ഗ്രാമത്തിലുടനീളം പടർന്നു.
ഈ വർത്തമാനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ കവിൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല, പകരം അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം കൂടുതൽ ശക്തമായി. മീരയെ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വർത്തമാനങ്ങൾ അവരുടെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു കാറ്റുപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. ആ ചർച്ചകൾ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, അവരുടെ മനസ്സിലെ പ്രണയത്തെ കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കി മാറ്റി. ഒടുവിൽ, ആ വർത്തമാനങ്ങൾ തന്നെ അവരെ നേരിട്ട് സംസാരിക്കാനും തങ്ങളുടെ സ്നേഹം തുറന്നു പറയാനും പ്രേരിപ്പിച്ചു.
