കണ്ണുകളും കണ്ണീരും

മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ഇലയ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾ വളരെ നല്ലൊരു ചിത്രകാരിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടെ അവൾ മാധവൻ എന്ന യുവാവിനെ കണ്ടുമുട്ടി. അവന്റെ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റവും കണ്ണുകളും അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചു. എന്നാൽ, കുറച്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാധവൻ ജോലിയുടെ ആവശ്യത്തിനായി ദൂരേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. മാധവൻ പോയതോടെ ഇലയ വളരെയധികം സങ്കടത്തിലായി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. അവളുടെ അമ്മ അവളോട് ചോദിച്ചു, 'മോളേ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? ഈ സങ്കടം നിന്നെ തളർത്തുന്നുണ്ടല്ലോ.' ഇലയ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. മാധവന്റെ ഭംഗിയും സ്നേഹവും തനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നത് തന്റെ കണ്ണുകളാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 'ഈ പ്രണയത്തിന് കാരണമായത് എന്റെ കണ്ണുകളാണെങ്കിൽ, അവ തന്നെ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം കണ്ണീർ വാർക്കുന്നത്?' എന്ന് അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. അവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തി, മാധവന്റെ ഓർമ്മകൾ കൊണ്ട് മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സങ്കടത്തേക്കാൾ വലുത് ആ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളാണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.