கண்ணும் கண்ணீரும்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞர். ஒருமுறை, கிராமத் திருவிழாவில் அவள் பார்த்த ஒரு இளைஞன், மதன், அவளது இதயத்தை கொள்ளையடித்துவிட்டான். அவனது புன்னகையும், அன்பான பார்வையும் அவளைக் கட்டிப்போட்டன. ஆனால், விதி வேறுவிதமாக இருந்தது. மதன் வேலை நிமித்தமாக வெகுதூரம் சென்றுவிட வேண்டியிருந்தது. அவன் சென்ற பிறகு, இளவேனில் மிகவும் சோகமடைந்தாள். அவளது கண்கள் எப்போதும் கண்ணீரால் நிறைந்திருந்தன. அவளது அம்மா அவளிடம் கேட்டார், 'மகளே, ஏன் இவ்வளவு அழைகிறாய்? அவன் சென்றது வருத்தம்தான், ஆனால் இந்தத் துயரம் உன்னைச் சாகடித்துவிடும் போலிருக்கிறதே!' இளவேனில் ஒரு நிமிடம் யோசித்தாள். அவளது கண்கள் தான் மதனை அவளுக்குக் காட்டியது, அவனது அழகையும் அன்பையும் அவளது கண்களே அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்தின. இப்போது அதே கண்கள் தான் அவனது பிரிவினால் துடிக்கின்றன என்று அவள் உணர்ந்தாள். அவள் மெல்லச் சிரித்தபடி சொன்னாள், 'அம்மா, இந்தத் துயரத்திற்கு என் கண்களே காரணம். மதனை எனக்குக் காட்டியது என் கண்கள்தான். அவன் நினைவாகக் கண்ணீர் விடுவதை விட, அவன் காட்டிய அந்த அழகிய நினைவுகளை என் கண்களால் ரசிக்கவே விரும்புகிறேன்.' அவள் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, மதன் நினைவுகளால் புதிய ஓவியங்களை வரையத் தொடங்கினாள். துயரத்தை விட அந்த நினைவுகளின் இனிமை பெரியது என்று அவள் புரிந்துகொண்டாள்.