കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മാധവന് ജോലിയുടെ ആവശ്യത്തിനായി ദൂരേക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. യാത്രയാകുമ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ പോയതിനുശേഷം മീരയ്ക്ക് വലിയ ഏകാന്തത തോന്നി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും മാധവനെ തിരയുകയായിരുന്നു. വിരഹത്തിന്റെ വേദനയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. മാധവൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, മീരയുടെ കണ്ണുകൾ തളർന്നിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവൾ അനുഭവിച്ച വിഷമം അവന്റെ ഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'പ്രിയതമേ, എന്നെ പ്രണയിച്ച നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ തന്നെ ഇപ്പോൾ എന്റെ അഭാവം കൊണ്ട് ദുഃഖിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ അവസ്ഥ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമമുണ്ട്, എങ്കിലും നീ എന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകൾ കാണിച്ചുതരുന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്.' അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ കണ്ണീർ അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം വെളിപ്പെടുത്തി.