സ്നേഹത്തിന്റെ മൗനഭാഷ

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, മാധവന് ജോലിയുടെ ആവശ്യത്തിനായി മാസങ്ങളോളം ദൂരെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. മാധവൻ പോയതിനുശേഷം മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം വാട്ടം കണ്ടുതുടങ്ങി. അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞുപോയി, കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഒരുതരം ശൂന്യത നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു, 'അവൾക്ക് എന്തോ സുഖമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നുന്നു, മുഖം എന്താ ഇങ്ങനെ വിളറിപ്പോയത്?' എന്നാൽ ആരും മാധവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. 'അവൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി' എന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല. മീരയുടെ ആ വിളറിയ മുഖം അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴമാണ് കാണിച്ചത്. അവൾ അവനെ എത്രമാത്രം കൊതിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു അത്. സ്നേഹം വാക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് ആ മൗനത്തിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്.