மங்கலத்தின் மௌன மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளங்கோ தனது வேலை நிமித்தமாக நீண்ட காலம் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் சென்ற பிறகு, நிலாவின் முகத்தில் ஒருவித வாட்டம் தெரிந்தது. அவள் எப்போதும் போல சிரிப்பதில்லை, கண்கள் எப்போதும் ஏதோ தேடுவது போலத் தெரிந்தன. ஊர் மக்கள் நிலாவைப் பார்த்து, "அவள் உடல்நிலை சரியில்லாமல் காணப்படுகிறாளே, முகம் ஏன் இப்படிப் போய்விட்டது?" என்று பேசிக்கொண்டனர். ஆனால், யாரும் இளங்கோவைச் சுட்டிக்காட்டவில்லை. "அவன் அவளைக் கைவிட்டுவிட்டான்" என்று யாரும் சொல்லவில்லை. நிலாவின் அந்த மங்கலான முகம், அவளது பிரிவைச் சொல்லவில்லை; மாறாக, அவள் தன் கணவனை எவ்வளவு ஆழமாக நேசிக்கிறாள் என்பதையும், அவனது வருகைக்காக அவள் எவ்வளவு ஏங்குகிறாள் என்பதையும் மட்டுமே காட்டிக் கொடுத்தது. அன்பின் ஆழம் வார்த்தைகளில் இல்லை, அது ஒருவரின் மௌனமான பார்வைகளிலும் முகபாவனைகளிலும் இருக்கிறது.