ഇരുളും ഹൃദയവും

മലനിരകളിലൂടെയുള്ള ഒരു യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ഇലംഗോയും നിലയും ഒരു ചെറിയ കുടിലിൽ അഭയം തേടി. പകൽ മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതോടെ കനത്ത ഇരുട്ട് ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ മൂടി. നിലയ്ക്ക് ആ ഇരുട്ട് കാഴ്ചയില്ലാത്തതായിരുന്നു, എങ്കിലും അത് അവൾക്ക് കൂട്ടായി നിന്നു. അവൾ മന്ത്രിച്ചു, 'ഈ ഇരുട്ടിന് കണ്ണുകളില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് എന്നെ തനിച്ചാക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ എന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര കഠിനമായ ഹൃദയമുള്ളതാകുന്നത്? എന്റെ കണ്ണുനീർ കാണാൻ ആരുമില്ലല്ലോ.' ഇരുട്ടിന് കാഴ്ചയില്ലെങ്കിലും അവളുടെ ഹൃദയം വേദനകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ഇലംഗോ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച്, 'ഇരുട്ടിലും ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ സങ്കടം പതുക്കെ മാറി.