இருளும் இதயமும்

அழகிய மலைப்பயணத்தின் முடிவில், இளங்கோவும் நிலாவும் ஒரு சிறிய குடிசையில் தங்கியிருந்தனர். அன்றைய பொழுது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், சூரியன் மறையும் போது, அந்தப் பிரம்மாண்டமான இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. நிலாவுக்குத் தான் நேசிக்கும் இளங்கோவின் அன்பு மட்டுமே வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த இருட்டில் அவளது கண்கள் எதையும் காணவில்லை. அவள் தன் மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டாள், 'இந்த இருட்டு எவ்வளவு மந்தமானது! இது எதையும் பார்க்காது, ஆனால் என் இதயம் துடிக்கிறது. ஆனால், என் துணையாக இருக்கும் இந்த உலகம் ஏன் இவ்வளவு கல்நெஞ்சக்காரனாக இருக்கிறது? நான் அழும் போது என் கண்ணீரைத் துடைக்கக்கூட இங்கு யாரும் இல்லை.' நிலாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன. இருட்டுக்குக் கண்கள் இல்லை, ஆனால் அவளது இதயம் வலியால் துடித்தது. அந்த இருட்டு அவளுக்குத் துணையாக இருந்தாலும், அவளது தனிமை அவளை வாட்டியது. இறுதியில், இளங்கோ அவளது கைகளைப் பிடித்து, 'இருட்டு வந்தாலும் நான் உன்னுடன் இருப்பேன்' என்று கூற, அவளது வலி மெல்ல மறைந்தது.