അസ്തമയ സൂര്യനും ഏകാന്തതയും

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു സംഗീതജ്ഞനായിരുന്നു, മീര അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പാതിയായിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു പ്രാവശ്യം, മാധവന് ഒരു സംഗീത പരിപാടിക്കായി ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ആ വേർപാട്, എങ്കിലും മീരയ്ക്ക് അത് താങ്ങാനായില്ല. മൂന്നാം ദിവസം വൈകുന്നേരം സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, മീരയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി. സാധാരണയായി വൈകുന്നേരങ്ങൾ അവൾക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു; ആ തണുത്ത കാറ്റും പക്ഷികളുടെ പാട്ടും അവൾ ആസ്വദിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന്, വെളിച്ചം മങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ സന്ധ്യാനേരം അവൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നതിന് പകരം, അവളുടെ സങ്കടം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. മാധവൻ ഇല്ലാത്ത ആ വീട് അവൾക്ക് ഭാരമായി തോന്നി. സൂര്യൻ മറയുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പ്രിയപ്പെട്ടവർ കൂടെയില്ലാത്തപ്പോൾ, മനോഹരമായ ഒരു വൈകുന്നേരം പോലും എത്രമാത്രം വേദന നൽകുന്നു എന്ന് മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു.