மறையும் மாலையும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு சிறந்த ஓவியன், நிலா அவனது உலகமே. அவர்கள் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பார்கள். ஆனால், ஒருமுறை இளங்கோ ஒரு முக்கியமான ஓவியப் போட்டிக்காக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சில நாட்கள் மட்டும் பிரிந்திருந்தாலும், நிலாவிற்கு அந்தப் பிரிவு தாங்க முடியவில்லை. அன்று மாலை சூரியன் மறையும் நேரம் வந்தது. வழக்கமாக அந்த மாலை பொழுது நிலாவிற்கு மிகவும் பிடிக்கும்; பறவைகளின் சத்தம், மென்மையான காற்று என எல்லாம் இனிமையாக இருக்கும். ஆனால் அன்று, அந்திப்பொழுது மெல்ல இருட்டத் தொடங்கியதும், நிலாவின் மனதில் ஒருவித பயமும் சோகமும் தொற்றிக்கொண்டது. அந்தி வெளிச்சம் மங்கத் தொடங்கும்போது, இளங்கோ இல்லாத அந்த வீடு அவளுக்குப் பெரிய சுமையாகத் தெரிந்தது. அந்த மாலைப் பொழுது இனிமையாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, அவளது துயரத்தை அதிகமாக்கும் ஒரு இருண்ட நேரமாக மாறியது. நிலா தன் கணவனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்த அந்த ஒவ்வொரு நொடியும், அவளது தனிமை அவளுக்குப் பெரும் பாரமாகத் தெரிந்தது. அன்புக்குரியவர்கள் அருகில் இல்லாதபோது, இயற்கையின் அழகும் மாலையின் அமைதியும் கூட ஒரு மனிதனின் மனதை எவ்வளவு வாட்டும் என்பதை நிலாவின் கண்ணீர் உணர்த்தியது.