അനുരാഗത്തിന്റെ ലജ്ജ

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവന് മീരയെ ജീവനായിരുന്നു, എന്നാൽ അവളുടെ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത് എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചു. മീര വളരെ ലജ്ജാലുവായ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, പുഴയുടെ തീരത്ത് മാധവൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മീര പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു, കവിളുകളിൽ ഒരു ചെറിയ നാണം പടർന്നിരുന്നു. അവൾ അവനായി ഒരു ചെറിയ പൂമാല കരുതിയിരുന്നു. അത് അവന് നൽകാൻ അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു നീട്ടിയപ്പോൾ, അവളുടെ ആ ചെറിയ നാണം മാധവന്റെ ഹൃദയം തൊട്ടു. അവൾ നൽകിയ പൂമാലയേക്കാൾ, ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുമ്പോൾ അവൾ പ്രകടിപ്പിച്ച ആ മനോഹരമായ ലജ്ജയാണ് മാധവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചത്. സ്നേഹം കൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന ആ ലജ്ജയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൗന്ദര്യമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.