அன்பின் மென்மையான வெட்கம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் மலர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவன் மலரின் சிறு சிறு மாற்றங்களைக் கவனிப்பதில் சற்றுத் தடுமாறினான். ஒரு நாள், இளங்கோவிற்கு மலர் ஒரு சிறிய பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்று ஆசைதான், ஆனால் மலர் அதைச் சொல்லத் தயங்கினாள். மலர் எப்போதும் மிகவும் அடக்கமாகவும், கூச்சப்படுபவளாகவும் இருப்பாள். ஒரு மாலை நேரத்தில், இளங்கோ ஒரு சிறிய பூந்தோட்டத்தின் அருகே அமர்ந்திருந்தான். மலர் மெதுவாக அவனருகே வந்தாள். அவளது கண்கள் கீழே குனிந்திருந்தன, கன்னங்கள் சிவந்து காணப்பட்டன. அவள் மெல்லத் தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய மல்லிகைப் பூவை அவனிடம் நீட்டினாள். அந்தத் தருணத்தில், அவள் தன் தயக்கத்தையும் கூச்சத்தையும் கடந்து, தன் அன்பை வெளிப்படுத்திய அந்த மென்மையான வெட்கம் இளங்கோவின் மனதை நெகிழச் செய்தது. அவள் ஒரு பொருளைக் கொடுப்பதை விட, அந்தச் செயல் அவளுக்கு எவ்வளவு தயக்கத்தையும் அதே சமயம் எவ்வளவு ஆழமான அன்பையும் தருகிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அந்த வெட்கமே அவள் மீதான அவனது அன்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.