பசுமையான வயல்களும், குளிர்ந்த நீரோடைகளும் கொண்ட ஒரு அழகான கிராமம் இருந்தது. அங்கு கதிர் என்ற ஒரு விவசாயி தன் மனைவி நிலா மற்றும் மகன் அன்புவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அந்த ஆண்டு மழை பெய்யவே இல்லை. நிலம் வெடித்துச் சிதறி, கிணறுகள் வறண்டு போயின. கிராமத்து மக்கள் அனைவரும் கடவுளுக்குப் பலியிடுவதையும், பெரிய பெரிய திருவிழாக்களைக் கொண்டாடுவதையும் பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், கதிர் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தான். 'மழை இல்லையென்றால், நாம் செய்யும் எந்தப் பூஜையும், கொண்டாட்டமும் வீணாகிவிடும். முதலில் இயற்கையை நாம் காக்க வேண்டும்' என்று அவன் தன் மகனிடம் கூறினான்.
அன்பு கேட்டான், 'அப்பா, நாம் ஏன் கடவுளிடம் மழை வேண்டும் என்று வேண்டக்கூடாது?' கதிர் புன்னகைத்து, 'நாம் இயற்கையை நேசித்தால் மட்டுமே இயற்கை நம்மை நேசிக்கும். நாம் மரங்களை வளர்ப்போம், நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்போம்' என்றான். கதிர் மற்றும் அன்பு இருவரும் சேர்ந்து கிராமத்தின் வறண்ட குளத்தை ஆழமாகத் தோண்டி, புதிய மரக்கன்றுகளை நட்டனர். மற்றவர்கள் தங்கள் வழிபாட்டு முறைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியபோது, கதிர் தன் உழைப்பையும் இயற்கைப் பாதுகாப்பையும் முன்வைத்தான். சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, மேகங்கள் சூழ்ந்து, பெருமழை பெய்தது. வறண்ட நிலம் உயிர் பெற்றது. அப்போதுதான் மக்கள் உணர்ந்தனர்: மழை பெய்தால் தான் உலகமும், அதன் வழிபாடுகளும் தொடரும் என்று. கதிரின் செயல், வெறும் வேண்டுதலை விட இயற்கையைச் சார்ந்திருப்பதே உண்மையான அறம் என்பதை உணர்த்தியது.
