அமைதியின் வலிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் சத்தமாகப் பேசுவான், மற்றவர்களிடம் வாதாடுவான். அவனது தாத்தா மாணிக்கம் ஒரு முதியவர், மிகவும் அமைதியானவர். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. ஊர் பொதுச் சொத்தான குளத்தின் நீர் மட்டம் குறைந்துவிட்டதால், விவசாயிகளிடையே கடும் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. கதிரின் தந்தை உட்பட பல பெரியவர்கள் சத்தமிட்டுத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பேச முயன்றனர். ஆனால், யாரும் ஒரு தீர்வை எட்டவில்லை. அப்போது மாணிக்கம் தாத்தா மெதுவாக எழுந்து வந்தார். அவர் யாரிடமும் சத்தமாகப் பேசவில்லை. அவர் ஒரு சிறிய காகிதத்தில், குளத்தைத் தூர்வாருவது பற்றியும், மழைநீரைச் சேமிப்பது பற்றியும் மிகத் தெளிவான மற்றும் ஆழமான கருத்துக்களைக் குறித்துக் கிராமத் தலைவரிடம் கொடுத்தார். அந்தத் தாத்தாவின் வார்த்தைகளில் இருந்த தெளிவும், அதில் மறைந்திருந்த உண்மையும் ஊர் மக்களை வியக்க வைத்தது. அவர் சத்தமிட்டுக் காட்டவில்லை, ஆனால் அவர் சொன்ன அந்தச் சில வார்த்தைகள் ஊரின் தலையெழுத்தையே மாற்றின. அமைதியாகச் சொல்லப்படும் ஆழமான சொற்கள் ஒரு மனிதனின் மேன்மையை உலகிற்கு உணர்த்தும் என்பதை கதிர் அன்று புரிந்து கொண்டான்.