அமைதியின் ஆளுமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தாத்தா மாணிக்கம் வாழ்ந்து வந்தனர். மாணிக்கம் மிகவும் அமைதியானவர், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவர். கிராமத்தில் அவரை அனைவரும் மதிப்பார்கள். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு குறும்புக்கார இளைஞன் தெரியாமல் மாணிக்கத்தின் பழைய கலைப் பொருட்களைத் தட்டிவிட்டான். அந்தப் பொருட்கள் உடைந்து சிதறின. ஊரே அமைதியானது. அனைவரும் மாணிக்கம் கோபப்படுவார் என்று நினைத்தனர். ஆனால், மாணிக்கம் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார். அவர் முகத்தில் கோபம் இல்லை, மாறாக ஒருவிதமான தீர்க்கமான அமைதி இருந்தது. அவர் அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, 'பரவாயில்லை மகனே, பொருட்கள் மீண்டும் வரலாம், ஆனால் உன் மனது நிம்மதி போனால் திரும்பக் கிடைக்காது. கவனமாக இரு,' என்று மென்மையாகச் சொன்னார். அந்த இளைஞன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான். மாணிக்கத்தின் அந்தத் தெளிவான, உறுதியான பார்வை அந்த இளைஞனைத் திருத்தியது. மாணிக்கம் எவ்வளவு நற்பண்புகள் கொண்டவர் என்பதை அந்தத் தருணம் ஊர் மக்களுக்கு உணர்த்தியது. அவர் கோபப்பட்டிருந்தால் சண்டை வந்திருக்கும், ஆனால் அவரது அமைதி அந்த இளைஞனின் தவறை உணர வைத்தது.