ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். மாறன் ஒரு கடின உழைப்பாளி, நிலா மிகவும் பொறுமையானவள். அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. ஒருமுறை, கிராமத்தில் பெரிய மழை பெய்தது. மாறன் தனது வேலையில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தான். அவன் எப்போதும் பணம் சம்பாதிப்பதிலும், எதிர்காலத்திற்காக சேமிப்பதிலும் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினான். இதனால், அவனது குடும்பத்துடன் செலவிடும் நேரம் குறைந்து கொண்டே போனது.
நிலா அவனிடம், "மாறா, நாம் எவ்வளவு சேர்த்தாலும், நம்மிடையே அன்பும் மகிழ்ச்சியும் இல்லையென்றால் இந்தச் செல்வம் எதற்கு?" என்று மென்மையாகக் கேட்டாள். மாறன் முதலில் அதைக் கவனிக்கவில்லை. ஆனால், ஒரு நாள் மாலை, மாறன் மிகவும் சோர்வாக வீட்டிற்கு வந்தான். அப்போது நிலா, அவன் விரும்பும் உணவைச் சமைத்து, அமைதியான சூழலை உருவாக்கியிருந்தாள். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பழைய நினைவுகளைப் பேசி சிரித்தார்கள். அந்த நிமிடம் மாறனுக்குப் புரிந்தது: ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்குவதை விட, ஒரு சிறிய வீட்டில் அன்போடு, நிம்மதியாக வாழ்வதே மிகப்பெரிய வெற்றி என்று.
அன்று முதல், மாறன் தனது கடமைகளைச் சரியாகச் செய்தான், அதே சமயம் தன் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியையும், நிம்மதியையும் முன்னிறுத்தினான். ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையைத் தர்மத்தோடு, மகிழ்ச்சியோடு வாழ்வதே உண்மையான உயர்வு என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
