அன்னையின் ஆகச்சிறந்த மகிழ்ச்சி

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாரிமுத்து என்ற ஒரு சிறுவனும் அவனது தாய் நிலாவதி என்பவரும் வசித்து வந்தனர். மாரிமுத்து மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குப் படிப்பில் மட்டும் கொஞ்சம் ஆர்வம் குறைவு. நிலாவதி ஒரு ஏழைத் தாய், தன் மகன் பெரிய ஆளாகி வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று தினமும் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்வாள். மாரிமுத்து வளர்ந்து பெரியவனானதும், ஊர் பெரியவர்கள் அவனிடம் அறிவுரை சொல்லும் போது, அவன் அதைத் தப்பாக எடுத்துக்கொண்டு கோபப்படுவான். ஒருமுறை, ஊர் பஞ்சாயத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. இரு நண்பர்களுக்கு இடையே நிலம் தொடர்பாகப் பெரிய சண்டை. அனைவரும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டு சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, மாரிமுத்து அமைதியாகச் சென்று, இருவர் தரப்பு நியாயத்தையும் கேட்டான். பிறகு, மிகவும் நிதானமாகவும், அறிவார்ந்த முறையிலும் ஒரு தீர்வைக் கூறினான். அந்தத் தீர்வு இருவரையும் சமாதானப்படுத்தியது. இதைப் பார்த்த ஊர் பெரியவர் ஒருவர், 'மாரிமுத்து எவ்வளவு சான்றோன்! எவ்வளவு நல்ல பண்புள்ளவன்!' என்று பெருமையுடன் கூறினார். அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட நிலாவதியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. தன் மகன் பிறந்தபோது அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட, அவன் ஒரு நல்ல மனிதனாக, அறிவாளியாக வளர்ந்துவிட்டான் என்பதை அறிந்த அந்தத் தருணத்தில் அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சி அளவிட முடியாதது.