கண்ணீர் சொல்லும் கதை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு அமைதியான மனிதர். அவர் எதையும் வெளியில் சொல்ல மாட்டார், எப்போதும் புன்னகையுடனேயே இருப்பார். ஒருமுறை, கதிரின் தாத்தாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனது. அவர் மிகவும் சோர்வாக இருந்தார், ஆனால் கதிரின் அம்மாவிடம் 'நான் பரவாயில்லை, கவலைப்படாதே' என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தார். கதிரின் அம்மாவுக்குத் தாத்தா உண்மையில் எப்படி உணர்கிறார் என்று தெரியவில்லை. கதிர் தன் தாத்தாவை மிகவும் நேசித்தான். ஒரு நாள் மாலை, தாத்தா தன் பழைய மரச்சக்கர வண்டியில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாக மழையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, தாத்தா தன் சிறுவயது நினைவுகளைப் பற்றித் தனியாகப் பேசிக்கொண்டபோது, அவர் கண்கள் கலங்கியதைக் கதிர் பார்த்தான். தாத்தா எதையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அந்தத் துளிகள் அவர் மனதில் எவ்வளவு ஆழமான அன்பும், தனிமையும், ஏக்கமும் இருக்கிறது என்பதை கதிர் புரிந்து கொண்டான். கதிர் ஓடிச் சென்று தாத்தாவைக் கட்டிக்கொண்டான். தாத்தாவின் மௌனம் உடைந்து, அவர் கதிரின் அன்பைக் கண்டு கண்கலங்கினார். வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அன்பை, அந்தத் கண்ணீர் கதிரிடம் சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டது.