அன்பின் வளம்

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு சிறிய குடிசையும் மட்டுமே இருந்தது. மாறன் மிகவும் ஏழ்மையானவன், ஆனால் அவனது மனம் மிகவும் பெரியது. ஒரு நாள், கடும் வெயிலில் களைப்படைந்த ஒரு வழிப்போக்கன் மாறனின் வீட்டின் முன் வந்து நின்றான். மாறன் அவனுக்குத் தாகம் தீர்க்கத் தண்ணீர் கொடுத்து, தான் வைத்திருந்த ஒருவேளை உணவை அன்போடு பகிர்ந்து கொண்டான். அடுத்த நாள், ஒரு முதியவர் உதவி கேட்டு வந்தார். மாறன் தன் குடும்பத்துடன் சேர்ந்து அந்த முதியவருக்குத் தங்குமிடமும் உணவும் அளித்தான். இதைப் பார்த்த மாறனின் மனைவி நிலா, 'நம்மால் எப்படி இவ்வளவு கொடுக்க முடிகிறது?' என்று வியந்தாள். மாறன் சிரித்துக்கொண்டே, 'நாம் கொடுப்பது குறையாது நிலா, அது நம் வாழ்வை வளமாக்கும்' என்றான். காலப்போக்கில், அந்த வழிப்போக்கனும் முதியவரும் வேறு வேறு இடங்களில் நல்ல நிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் மாறனின் அன்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்து போயினர். ஒரு வறட்சிக் காலத்தில், மாறனின் பயிர்கள் காய்ந்து போனபோது, அந்த முதியவர் மற்றும் வழிப்போக்கர் போன்ற பல நண்பர்கள் அவனுக்குத் தேவையான விதைகளையும் உணவையும் கொண்டு வந்து உதவினர். மாறன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்த அன்பே, அவன் வறுமையில் அழியாமல் அவனைப் பாதுகாத்தது.