ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்களிடம் பொய் சொல்வது. ஒரு நாள், சோமுவின் நண்பன் ரவி விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, சோமு தெரியாமல் ரவியின் விலை உயர்ந்த மரக்கட்டை பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். ரவி கேட்டபோது, 'நான் அதை செய்யவில்லை, ஒரு பூனை வந்து உடைத்துவிட்டது' என்று சோமு பொய் சொன்னான். ரவி வருத்தப்பட்டான், ஆனால் சோமு தன் தந்திரத்தால் ரவியிடமிருந்து தப்பித்துவிட்டதாக நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அதில் சோமு வெற்றி பெற்றால் அவனுக்குப் பெரிய பரிசு கிடைக்கும். ஆனால், அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற ஒரு சிறிய முறைகேடு செய்ய வேண்டும் என்று சோமுவிற்குத் தோன்றியது. அவன் ஒரு சிறிய தந்திரம் செய்து வெற்றி பெற்றான். அனைவரும் அவனைப் பாராட்டினார்கள். ஆனால், சோமுவின் உள்ளுக்குள் ஒரு பயம் குடிபுகுந்தது. அவன் செய்த அந்தத் தவறு, அவனது தூக்கத்தையும் நிம்மதியையும் பறித்தது. அவன் எவ்வளவுதான் வெற்றி பெற்றாலும், அவன் செய்த அந்தத் தவறான செயல் ஒரு நிழலைப் போல அவனைத் துரத்திக் கொண்டே இருந்தது. அவன் செய்த செயலின் விளைவு அவனது மனசாட்சியைத் தண்டித்தது. இறுதியில், அவன் தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டு, ரவியிடமும் மற்றவர்களிடமும் மன்னிப்பு கேட்டான். அப்போதுதான் அவனுக்கு நிம்மதி கிடைத்தது.
