கவின்மாவின் கண்ணாடி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொம்மைகள் என்றால் உயிர். ஒரு நாள், அவனது தந்தை அவனுக்கு ஒரு அழகான மரப்பாவை வாங்கித் தந்தார். கவின் அதை மிகவும் நேசித்தான். ஒரு நாள் மாலை, அவனது நண்பன் ரவி, கவினின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் ஒரு அழகான கல்லைத் திருட முயன்றான். கவின் இதைப் பார்த்தான். ரவி சொன்னான், 'கவின், இதை எடுத்துக்கொள், யாருக்கும் தெரியாது, நாம் இருவரும் விளையாடலாம்!' கவின் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அந்த கல்லை எடுத்தால் ரவி நண்பனாக இருப்பான், ஆனால் அவனது மனசாட்சி அவனிடம் பேசவில்லை. கவின் நினைத்தான், 'நான் என்னை நேசிக்கிறேன் என்றால், என் மனதிற்குத் தெரியாத ஒரு தவறை நான் செய்ய மாட்டேன். ஒரு சிறிய தவறு கூட என் தூய்மையான மனதை மாற்றிவிடும்.' கவின் ரவியிடம், 'இல்லை ரவி, இது தவறு. நாம் இதைத் திருடக்கூடாது,' என்று உறுதியாகச் சொன்னான். ரவி கோபமடைந்து சென்றான். ஆனால் அன்று இரவு கவின் நிம்மதியாகத் தூங்கினான். அவன் செய்த சிறிய நேர்மை, அவனுக்குப் பெரிய மனவலிமையைத் தந்தது.