உண்மையான ஈகை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு சிறிய கடை வைத்திருந்தார். ஒருமுறை, ஊர் திருவிழாவிற்காக கதிர் தன் சேமிப்பில் இருந்து சில சாக்லேட்டுகளையும் பொம்மைகளையும் வாங்கினான். அவன் அவற்றை தன் நண்பர்களிடம் கொடுத்து, அவர்கள் அவனுக்குப் பதிலுக்குப் பொம்மைகளைத் தருவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தான். ஆனால், அன்று மாலை ஒரு முதியவர் கதிரின் கடை முன் வந்து நின்றார். அவர் மிகவும் பசியாகவும், களைப்பாகவும் காணப்பட்டார். கதிர் தன் நண்பர்களிடம் கொடுத்த சாக்லேட்டுகளைப் போல, அந்த முதியவரிடமும் ஒரு சாக்லேட்டைத் தர நினைத்தான். ஆனால், அவன் கவனித்தான், அந்த முதியவருக்கு சாக்லேட் தேவையில்லை, ஒருவேளை ஒரு வேளை உணவே தேவைப்பட்டது. கதிர் தன் சேமிப்பில் இருந்த பணத்தை எடுத்து, தன் தந்தை வைத்திருந்த உணவில் ஒரு பகுதியை அந்த முதியவருக்குக் கொடுத்தான். அந்த முதியவர் சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவர் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் திருப்தியும், நன்றியும் கதிரைத் திகைக்க வைத்தது. நண்பர்களிடம் கொடுத்தால் அவர்கள் பதிலுக்குப் பரிசு தருவார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது, ஆனால் இந்த முதியவரிடம் இருந்து கதிர் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுப்பதே உண்மையான உதவி.