பகிர்ந்து உண்ணும் மகிழ்ச்சி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவனிடம் நிறைய மிட்டாய்களும் பலகாரங்களும் இருக்கும், ஆனால் அவற்றை அவன் யாருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டான். ஒரு நாள், அவனது அம்மா சுவையான உருளைக்கிழங்கு வறுவல் செய்திருந்தார். கதிர் அதைத் தனியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்து ரசித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனது நண்பன் மாறன் அங்கு வந்தான். 'கதிர், அந்த மணம் மிகவும் அருமையாக இருக்கிறது! நானும் கொஞ்சம் சாப்பிடட்டுமா?' என்று கேட்டான் மாறன். கதிர் பயந்துபோய், 'இல்லை, இது எனக்கு மட்டுமே!' என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் தட்டை மறைத்துக் கொண்டான். மாறன் சோகத்துடன் அங்கிருந்து சென்றான். கதிர் தனியாகச் சாப்பிட்டான், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்த உணவு அவனுக்குத் சுவையாகத் தெரியவில்லை; மாறனின் முகமும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவன் வயிறு நிறைந்தாலும், மனம் மட்டும் ஏதோ குறையப் போவது போல இருந்தது. அடுத்த நாள், கதிர் தன் அம்மாவிடம் சென்று, 'அம்மா, நான் நேற்று மாறனிடம் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் சாப்பிட்டது தவறுதான். எனக்குச் சுவை தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் முகத்தைப் பார்த்தபோது என் மனதுக்குத் துயரமாக இருந்தது' என்று கூறினான். அன்று முதல், கதிர் தான் வைத்திருக்கும் உணவை நண்பர்களுடனும் மற்றவர்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். இப்போது அவன் சாப்பிடும் ஒவ்வொரு உணவும் அவனுக்கு இரட்டிப்புச் சுவையுடன் இருந்தது.