அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு செல்வந்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், பெரிய மாளிகையும் இருந்தது. ஆனால், மாறன் எப்போதும் தன் செல்வத்தைப் பற்றி மட்டுமே பெருமையாகப் பேசுவார். 'என்னிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது தெரியுமா?' என்று அவர் அடிக்கடி சொல்வார். ஒரு நாள், அந்த ஊருக்கு ஒரு முதியவர் வந்தார். அவர் மிகவும் பசியோடு, களைப்படைந்து காணப்பட்டார். மாறன் அந்த முதியவரைப் பார்த்தார், ஆனால் 'எனது விலை உயர்ந்த ஆடைகள் அழுக்காகிவிடும்' என்று நினைத்து அவரைத் தவிர்த்துவிட்டுச் சென்றார். இதைப் பார்த்த ஊர் மக்கள் மாறனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினர். 'அவரிடம் செல்வம் இருக்கிறது, ஆனால் கருணை இல்லை' என்று கிசுகிசுத்தனர். இதைக் கேட்டு மாறன் வருத்தமடைந்தார். தன் தவறை உணர்ந்த அவர், அடுத்த நாள் முதல் தன் உணவையும், உடைமையையும் ஏழை எளியவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினார். காலப்போக்கில், மாறன் செய்த தானங்களால் அந்த ஊரில் பலரது பசி தீர்ந்தது. மக்கள் மாறனைப் பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்தவில்லை; ஆனால் இப்போது அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகள் 'அவர் எவ்வளவு பெரிய மனிதர்!' என்று புகழாக மாறியது. மாறன் தன் செல்வத்தால் அல்ல, தன் ஈகையினால் என்றும் நிலைத்து நிற்கும் புகழைப் பெற்றார்.