ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தையல் கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவிற்காகத் தனது சிறிய தையல் இயந்திரத்தில் அழகான ஆடைகளைத் தைத்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, அந்த ஊரின் இரண்டு பெரிய குழுக்களுக்கு இடையே ஒரு விவாதம் எழுந்தது. ஒரு குழு ஒரு விதமான சடங்குகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று வாதிட்டது, மற்றொரு குழு முற்றிலும் மாறுபட்ட சடங்குகளைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்தது. இந்த விவாதத்தால் ஊரே பிரிந்து போவது போலத் தெரிந்தது.
அப்போது, கதிரின் வீட்டின் அருகே ஒரு முதியவர் காயத்துடன் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அந்த முதியவர் எந்தக் குழுவைச் சேர்ந்தவர் என்பது கதிர் பார்க்கவில்லை. கதிர் ஓடிச் சென்று, தனது தையல் வேலையை அப்படியே விட்டுவிட்டு, அந்த முதியவருக்குத் தேவையான முதலுதவியைச் செய்தான். அவரோடு பேசத் தொடங்கியபோது, அவர் ஒரு குழுவின் தலைவராக இருந்ததைக் கண்டான். ஆனால், கதிர் தயங்கவில்லை. காயம் மற்றும் வலியைக் குறைக்கத் தேவையான அன்பையும் உதவியையும் மட்டுமே அவன் முன்னிறுத்தினான்.
கதிரின் இந்தச் செயலைக் கண்ட மற்ற இளைஞர்களும், தங்கள் விவாதங்களை மறந்துவிட்டு ஓடி வந்து அந்த முதியவருக்கு உதவினர். சடங்குகள் மற்றும் கொள்கைகள் எவ்வளவு மாறுபட்டிருந்தாலும், ஒரு உயிரைக் காக்கும் கருணையும் அன்பும் தான் மிக உயர்ந்தது என்பதை அந்த கிராமமே உணர்ந்தது. அன்று முதல், அந்த ஊரில் விவாதங்களை விட அன்பே பெரியதாகக் கருதப்பட்டது.
