அன்பின் மகுடம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறனின் தாத்தா ஒரு மருத்துவர், ஆனால் அவர் ஒரு விசித்திரமான பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஒருபோதும் எந்த உயிரையும் கொல்லவில்லை, அசைவ உணவும் உண்ணவில்லை. ஒருமுறை, மாறன் ஒரு சிறிய பறவையின் காலில் அடிபட்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அவன் அதைத் தூக்கித் தாத்தாவிடம் கொடுத்தான். தாத்தா அந்தப் பறவைக்குத் தேவையான மருந்தையும் உணவையும் கொடுத்துக் cuidadosயான முறையில் குணப்படுத்தினார். சில நாட்கள் கழித்து, அந்தப் பறவை பறந்து சென்றது. ஆனால், அந்தப் பறவை மட்டும் போகவில்லை; மாறன் தன் தோட்டத்தில் வளர்க்கும் நாய்க்குட்டி 'மணி', அங்கு வரும் பட்டாம்பூச்சிகள் என அனைத்தும் மாறனைப் பார்த்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவது போலத் தோன்றியது. ஒரு நாள், மாறன் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு சிறிய முயல் அவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தது. மாறன் பயப்படாமல் அதைத் தடவிக் கொடுத்தான். அப்போது மாறன் உணர்ந்தான்—தான் மற்ற உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாதபோது, அந்த உயிர்களும் தன்னைத் தழுவிக்கொள்வது போன்ற ஒரு அமைதியான அன்பை அது தருகிறது. மற்ற உயிர்களைப் போற்றும் ஒரு மனிதனுக்கு, இந்த உலகம் முழுவதுமே அன்பைத் தரும் என்பதை மாறன் புரிந்துகொண்டான்.