ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். மாறனின் தாத்தா ஒரு பெரிய ஞானி. ஒரு நாள், காட்டில் பயங்கரமான காட்டுத்தீ பரவியது. எல்லா விலங்குகளும், மனிதர்களும் பயந்து ஓடினர். மாறன் தன் சிறிய நாய்க்குட்டியான 'மணி'யைத் தேடி ஓடினான். மணி ஒரு குழிக்குள் விழுந்து சிக்கிக்கொண்டது. தீ நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. மாறன் பயந்து நடுங்கினான், ஆனால் அவன் தன் தாத்தா சொல்லிக் கொடுத்த தவம் மற்றும் மனக்கட்டுப்பாட்டை நினைத்துப் பார்த்தான். 'பயத்தை வெல்லும் மனவலிமை இருந்தால், எதையும் சாதிக்கலாம்' என்று தாத்தா அடிக்கடி சொல்வார். மாறன் கண்களை மூடி, ஆழ்ந்த அமைதியுடன் தன் பயத்தை அடக்கினான். அவன் உடல் நடுங்கினாலும், மனம் ஒருமுகப்பட்டது. அந்தத் தீவிரமான மனவலிமையால், அவன் பதற்றமடையாமல் ஒரு நீண்ட மரக்கிளையைப் பிடித்துக் கொண்டு, தீயைத் தாண்டி மணி இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான். அவனது நிதானமும், மன உறுதியும் அவனுக்குச் சரியான பாதையைக் காட்டியது. மணியைத் தூக்கிக்கொண்டு பாதுகாப்பான இடத்திற்குத் திரும்பியபோது, அவன் ஒரு சாதாரண சிறுவனல்ல, மனதை வென்ற வீரன் என்று உணர்ந்தான்.
இந்தக் கதையில், மாறன் தன் மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி பயத்தை வென்றது, நோற்றலின் ஆற்றலை (மனக்கட்டுப்பாட்டை) வெளிப்படுத்துகிறது.
