உண்மையான அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது நண்பன் மணி என்பவனும் இருந்தனர். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் மணி எப்போதும் மற்றவர்களின் பொருட்களைப் பார்த்து ஆசைப்படுபவன். ஒரு நாள், கதிர் தனது புதிய மரம் வளர்க்கும் கருவியையும், சில விதைகளையும் ஒரு மரத்தடியில் வைத்திருந்தான். அப்போது மணி அங்கு வந்தான். கதிர் சிறிது தூரம் சென்றதும், மணி அந்தப் பொருட்களைத் திருட நினைத்தான். 'கதிர் இதைத் தொலைத்துவிட்டான் என்று நினைத்தால், நான் எடுத்துக்கொள்ளலாம்' என்று மணி தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான். ஆனால், கதிர் திரும்பி வந்தபோது, மணி பயந்துபோய் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டான். கதிர் அந்தப் பொருட்களைத் தேடினான், ஆனால் அவை அங்கு இல்லை. கதிர் வருத்தமடைந்தான். ஆனால், மணி தன் தவறை உணர்ந்தான். கதிர் அவனைத் தேடிச் சென்று, 'மணி, நீ ஏன் அப்படி செய்தாய்?' என்று கேட்டான். மணி தலைகுனிந்தான். 'உன் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டு, நீ அதைத் திருட நினைத்தாயே, அது அன்பல்ல மணி. அன்புள்ளவர்கள் மற்றவர் பொருளைத் தவறவிட்டாலும் அதைத் தேடித் தருவார்கள், ஆனால் ஆசைப்படுபவர்கள் மற்றவர் மறப்பைத் திருட வாய்ப்பாகப் பார்ப்பார்கள்' என்று கதிர் மென்மையாகச் சொன்னான். மணியின் கண்கள் கலங்கின. அன்று முதல், மணி மற்றவர்களின் பொருளுக்கு ஆசைப்படாமல், உண்மையான அன்பைப் பழகினான்.