அன்பின் வெற்றி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தம்பி மாறனும் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் அமைதியானவன், ஆனால் மாறன் கொஞ்சம் குறும்புக்காரன். ஒரு நாள், இருவரும் சேர்ந்து ஒரு அழகான காகிதக் கப்பலைச் செய்தார்கள். அதை ஒரு சிறிய ஓடையில் விட்டபோது, மாறன் தெரியாமல் கதிரின் கப்பலைத் தட்டிவிட்டான். கதிர் மிகுந்த கோபமடைந்தான். அவன் முகமெல்லாம் சிவந்து, மாறனைப் பார்த்து மிகக் கடுமையான வார்த்தைகளைக் கத்தினான். மாறன் பயந்து போய் அழுதுகொண்டே ஓடிவிட்டான். சிறிது நேரம் கழித்து, கதிரின் கோபம் அடங்கியது. அப்போதுதான் அவனுக்குத் தோன்றியது, தான் செய்த தவறு. அவன் தம்பியைத் திட்டியதால், அவனது சிரிப்பும் மகிழ்ச்சியும் காணாமல் போய்விட்டது. கதிர் வருத்தத்துடன் மாறனைத் தேடிச் சென்றான். மாறன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தான். கதிர் அவனிடம் சென்று, 'என்னை மன்னித்துவிடு மாறன், கோபத்தில் நான் பேசிய வார்த்தைகள் உன்னை காயப்படுத்தியிருக்கலாம்' என்று கூறி கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டான். மாறன் சிரித்துக்கொண்டே கதிரை அணைத்துக்கொண்டான். கோபம் என்பது ஒரு மனிதனைத் தனியாகவும், மகிழ்ச்சியற்றவனாகவும் ஆக்கும் எதிரி என்பதை கதிர் அன்று உணர்ந்தான்.