அன்பின் உயிர் துடிப்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குச் சிறு கோபம் அதிகம். ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அழகான வண்ணத்துப் பூச்சி அவன் கையில் சிக்கிக்கொண்டது. அதைத் தட்டிவிட முயன்றபோது, தெரியாமல் அதன் சிறகுகள் சிதைந்துவிட்டன. கதிர் பயந்துபோய் அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டான். அன்று இரவு அவனால் தூங்கவே முடியவில்லை. அந்த வண்ணத்துப் பூச்சியின் மெல்லிய துடிப்பை நினைத்து அவன் மனம் வருந்தியது. அடுத்த நாள் காலை, அவன் தாத்தாவிடம் சென்று நடந்ததைச் சொல்லி அழுதான். தாத்தா அவனது தலையை வருடிக்கொடுத்து, 'கதிர், உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு உயிரும் வாழ்வதற்குத் தான் துடிக்கிறது. ஒரு உயிரைக் காயப்படுத்துவது என்பது, நீ செய்த எல்லாத் தவறுக்கும் தொடக்கப் புள்ளியாகிவிடும். மற்ற உயிர்களைக் காப்பதே உண்மையான அறம்' என்றார். அன்று முதல், கதிர் ஒரு சிறு பூச்சியைக் கூடத் துன்புறுத்தாமல், இயற்கையை நேசிக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.