அறிவின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவனுக்குத் தான் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்ற ஒரு கர்வம் இருந்தது. ஒருமுறை ஊர் பஞ்சாயத்தில் ஒரு முக்கியமான விவகாரம் பற்றி விவாதிக்கப்பட்டது. கதிர், தான் நிறையப் புத்தகங்கள் பார்த்தவன் என்று நினைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்காமல், 'எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நான் சொல்வதே சரி' என்று ஆக்ரோஷமாகப் பேசத் தொடங்கினான். அவன் பேசிய விஷயங்கள் அனைத்தும் தவறாகவும், குழப்பமாகவும் இருந்தன. ஊரில் இருந்த பெரியவர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் அவன் பேசுவதைக் கேட்டு மென்மையாகச் சிரித்தனர். கதிர் பேசப் பேச, அவனது தன்னம்பிக்கை மெல்ல மெல்லத் தடுமாறியது. உண்மையான அறிவு இல்லாததால், அவனது வார்த்தைகள் அவனையே அவமானப்படுத்தின. இறுதியில், அவன் தலைகுனிந்து அமர்ந்தான். அன்றுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, உண்மையான அறிவு என்பது பேசுவதில் இல்லை, கற்றுக்கொள்வதில் இருக்கிறது என்று.