ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எதையும் எளிதாகப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்று நினைப்பான். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரிய அறிஞரான மாணிக்கம் தாத்தா ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். இளங்கோ அவரிடம் சென்று, "தாத்தா, உங்களிடம் நிறைய அறிவு இருக்கிறது, அதை எனக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள்" என்று கேட்டான்.
மாணிக்கம் தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, "அறிவு என்பது ஒரு பொக்கிஷம் போன்றது இளங்கோ. அதைத் தேடிப் பெற வேண்டும், அதோடு அந்த அறிவைப் போற்றும் குணமும் வேண்டும்" என்றார். இளங்கோவிற்கு அது புரியவில்லை. சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. ஊரின் நீர்நிலைகள் வற்றிவிட்டன. அனைவரும் கவலையில் இருந்தனர். இளங்கோவிற்குத் தெரியவில்லை என்ன செய்வது என்று.
அப்போது மாணிக்கம் தாத்தா வந்து, தனது அனுபவத்தால் எப்படி நீரைத் தேடுவது என்று வழிகாட்டினார். இளங்கோ பார்த்தான், தாத்தா வெறும் அறிவு மட்டும் வைத்திருக்கவில்லை, அந்த அறிவை மற்றவர்களுக்காகப் பயன்படுத்துவதையும் கற்றுக் கொடுத்தார். இளங்கோவிற்கு அப்போதுதான் புரிந்தது, ஒரு சிறந்த மனிதரைத் தன் நண்பராகவோ அல்லது வழிகாட்டியாகவோ மாற்றுவது எவ்வளவு முக்கியம் என்று. அவர் வெறும் அறிவுடையவர் மட்டுமல்ல, அவர் ஒரு வழிகாட்டி. அந்தத் தாத்தாவின் அன்பையும் அறிவையும் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் போற்றிப் பாதுகாப்பதாக இளங்கோ உறுதி எடுத்தான்.
