வீரமும் விவேகமும்

ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கஜேந்திரன் என்ற ஒரு பெரிய யானை இருந்தது. கஜேந்திரன் மிகவும் பலசாலி; காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகள் எல்லாம் அதைக் கண்டால் பயந்து ஓடிவிடும். ஒரு நாள், காட்டில் ஒரு சிறிய நரி வாழ்ந்து வந்தது. அதன் பெயர் லூசி. லூசி மிகவும் புத்திசாலி. ஒரு நாள், காட்டில் உணவு தேடிச் செல்லும் போது, கஜேந்திரன் ஒரு பெரிய சேற்றுப் பள்ளத்திற்கு அருகில் வேகமாகச் செல்வதைப் பார்த்தது. கஜேந்திரன் தன் பலத்தைக் காட்டி வேகமாக ஓட முயன்றது. ஆனால், அது தெரியாமல் அந்தச் சேற்றுப் பள்ளத்திற்குள் கால் வைத்தது. யானையின் கால்கள் சேற்றில் ஆழமாகத் தள்ளியன. கஜேந்திரனால் நகரவே முடியவில்லை. அப்போது லூசி மெதுவாகத் தந்திரமாகச் சேற்றுப் பள்ளத்தின் ஓரத்திற்கு வந்தது. கஜேந்திரன் பயந்துபோய், 'லூசி, என்னைக் காப்பாற்று!' என்று கதறியது. லூசி சொன்னது, 'கஜேந்திரா, நீ பலசாலியாக இருக்கலாம், ஆனால் நீ சரியான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. இந்தச் சேறு உன்னைப் பலவீனமாக்கிவிட்டது.' லூசி அங்கிருந்த மரக்கிளைகளைப் பயன்படுத்தி யானையை மெதுவாக வெளியே இழுக்க உதவியது. கஜேந்திரன் தன் தவறை உணர்ந்தது. பலத்தை விட, எந்த இடத்தில் எந்தச் செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்ற விவேகமே முக்கியம் என்பதை அது புரிந்து கொண்டது.