முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரம called என்ற ஒரு அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசர் இளங்கோவன் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் ஒரு சிறிய கவலை அவரைத் துரத்திக்கொண்டே இருந்தது. அந்த ஆண்டு மழை பெய்யவில்லை. வயல்கள் காய்ந்து போயின, மக்கள் கவலையில் இருந்தனர்.
அரசர் இளங்கோவன் தன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்தார். 'மழை பெய்யவில்லை என்றால், நாம் stored grain-களை மட்டும் வைத்துக்கொள்ளலாமா? அல்லது ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கலாமா?' என்று கேட்டார். அப்போது ஒரு முதிய விவசாயி, மாரிமுத்து, அரசவைக்கு வந்தார். அவர் சொன்னார், 'மன்னா, நீர்நிலைகளைச் சரிசெய்யவும், விவசாயிகளுக்குத் தேவையான விதைகளை இலவசமாகக் கொடுக்கவும் உங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துங்கள். நீதியுடன் நீங்கள் எடுக்கும் முடிவு மட்டுமே இந்தத் தாகத்தைத் தீர்க்கும்.'
அரசர் யோசித்தார். அவர் தன் கருவூலத்திலிருந்து பெரும் தொகையை எடுத்து, ஏழை விவசாயிகளுக்குப் புதிய விதைகள் மற்றும் கால்நடைகளை வழங்கினார். மேலும், வறண்ட ஏரிகளைத் தோண்டி ஆழப்படுத்தினார். அவர் ஒருபோதும் தன் அதிகாரத்தைத் தன் வசத்திற்காகப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, மக்களின் நலனுக்காகவே பயன்படுத்தினார்.
அடுத்த சில மாதங்களில், வானம் கருக்கத் தொடங்கியது. கனமழை பெய்தது! அரசர் செய்த நீர்நிலைத் திட்டத்தால், அந்த மழை நீர் வீணாகப் போகாமல் ஏரிகளில் தேங்கியது. அடுத்த பருவம், சோழபுரம் பொன் போன்ற நெல் மணிகளால் நிறைந்திருந்தது. மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். அரசர் இளங்கோவன் நீதியுடன் ஆட்சி செய்ததால், அந்த நாட்டில் வறுமையும் வறட்சியும் மீண்டும் வரவே இல்லை.
