முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரம என்ற அழகான கிராமத்தை இளங்கோவன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அதே சமயம் மிகவும் விவேகமானவன். ஒரு நாள், கிராமத்தின் முக்கியத் திருவிழாவிற்குத் தேவையான பொன்மணி காணாமல் போனது. மக்கள் அனைவரும் பதற்றமடைந்தனர். ஊரே கலங்கியது.
மன்னன் இளங்கோவன் உடனே கோபப்படவில்லை. அவன் முதலில் தனது அமைச்சர்களிடம் கேட்டான், 'மணி எங்கே போனது? யாராவது பார்த்தார்களா? அந்தப் பகுதியில் யாரெல்லாம் இருந்தார்கள்?' என்று மிகத் துல்லியமாக விசாரித்தான். ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும் அவன் ஆழமாக ஆராய்ந்தான். விசாரணையின் போது, ஒரு சிறுவன் தவறுதலாக மணியைத் தொட்டுவிட்டு பயந்து ஓடியதை அவன் கண்டறிந்தான்.
மன்னன் அந்தச் சிறுவனை அழைத்து, அவனைத் தண்டிக்கத் தயாரானான். ஆனால், அவன் அந்தச் சிறுவனின் பயத்தையும், அவன் செய்த தவறு தெரியாமல் செய்த செயலையும் புரிந்து கொண்டான். அவன் சிறுவனைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக, 'நீ பயப்படத் தேவையில்லை, இனிமேல் எதையும் தொடங்கும் முன் அனுமதி கேள்' என்று அன்போடு அறிவுரை கூறினான். அந்தச் சிறுவன் தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டான். மன்னனின் இந்தத் தெளிவான விசாரணை மற்றும் அன்பான அணுகுமுறை கிராமத்தில் அமைதியை நிலைநாட்டியது. மன்னனின் ஆட்சி நீண்ட காலம் சிறப்படைய இதுவே காரணமாக இருந்தது.
